Benim ben...Dilek:)

Bir arkadaşım var-dı. Dı diyorum çünkü farklı illere tayin olalı epey oldu. Hayat meşgalesi koptuk gittik. 7-8 yaşlarında bir kızı vardı. 2. çocuğu da deli gibi istiyordu. Gel zaman git zaman hatun hamile kaldı. Ay ne sevindik ne sevindik. Sonra ilk doktor kontrolünden geldi yüzü lunaparkta hız trenine binmiş gibi. Ne oldu dedik. Üçüzlere hamileymiş. Hatun sorunsuz, yatmadan, nazlanmadan, son güne kadar çalışarak üçüzleri doğurdu. 3 erkek. 20 günlük falandı bebeler. Hayırlı olsuna gittik. Bir dur ne acelen var kadın kendine gelsin dimi? Yok acelemiz neydi bilmem gittik. Bir tane bebek karyolasına üçünü enlemesine yan yana yatırmış. Ah dedim, ne uslu bebeler. 10 dakika sonra biri uyandı, sonra diğeri, sonra diğeri. Hepsi aç. Hepsi ağlıyor. Kadın birini emzirmeye durdu. Diğerine mama yaptık. Bebeler küçük Cuk diye bir dakkada emip bitirmiyorlar ki. Çeneler yoruluyor , uyuyorlar, bekliyorlar. Diğerini de beraber gittiğimiz diğer arkadaş aldı. Uyuyanın ağzından biberonu alıp diğerine veriyoruz. Kayınvalidesi bir ay kadar kaldı gitti. Kadın 4 çocuğa tek başına baktı. 

Şimdi ne oluyor da anlatıyorum dimi? Arkadaş biri 7 yaşında biri 4 aylık bebe iki oğlan canıma okudular, pestilimi çıkarıp üstümde zafer çığlıkları atıyorlar bildiğin. O arkadaşım gözümde var ya, hani filmlerde olur böyle ışıklar içerisinde, ruhani, meleğimsi, hatta süper kahraman...İşte öyle.  

Aslında küçüğümün eziyeti yok diyebilirim. Bebek işte. Acıkır, altını kirletir, kucak ister, uykusu gelir, uyumaz, mızırdanır da mızırdanır. Hepsi kabulüm. Veren rabbime binlerce kere şükür olsun. Ama Kaan bey canımıza okuyor valla. 7 yaş sendromumudur, ikinci kardeş buhranımıdır bilmiyorum. Benim o şeker şerbet oğlum gitti yerine dikkafalı, ben bilirim, ben yaparım, siz ne yapıyorsanız bende yaparım, benim isteklerim, benim kararlarım ben, ben, ben diyen bir oğlana dönüştü. Sitede kalk saatiyle birlikte yüksek ses yayınım başlıyor, yatana kadar:( Tamam kabul Kaan doğduğundan beri hep hareketli, hep yaramaz denilebilecek bir çocuktu, hiç bir zaman akıllı, uslu, sessiz bir çocuk olmadı ama bu halini gören bana acıyan gözlerle bakıp " Allah yardımcın olsun canıımmmm"  demekten kendini alamıyor. Ne yapsak bilemedik. Ödül sistemi de getirdik, ceza sistemi de, olmadı eski usul "bak popoya terlik geliyo haaaa" sistemi de getirdik, Öptük sevdik şımarttık gene olmadı olmadı olmadı. En sonunda bir çocuk psikoloğuna gitmeye karar verdik ki, duydumu ne yaptı bilinmez 2 gündür az biraz duruldu.  Ama ben bu arada bildiğin delirdim. Kaşım gözüm ayrı hareket ediyo. Tik sahibi falan oldum. Önce katılana kadar gülüp, sonra böğüre böğüre ağlıyorum:))Kafayı yedim anlayacağınız. Sosyal medyada paylaştığım resimleri gören de hayat günlük gülistanlık zanneder. Gel sen bir resmin arkasına bak kardeeşş:) 

Hal böyle olunca Mirza bey zaten doğru dürüst emmiyordu bende süt falan kalmadı.Bunda doğru dürüst oturup iki lokma yiyemememinde etkisi büyük tabii. Zor bela ittire kaktıra biraz alıyor. O da deli gibi yediğim çikolataların, tatlıların, meyve sularının, etkisiyle olan azıcık sütle. Şimdi bana tatlı, hamur işi süt yapmıyor dengeli beslen demeyin, dengeli yaşamıyorum ki dengeli besleneyim. 

Neyse siz benim bu kadar dert yandığıma bakmayın. Her birisine bakıp ayrı ayrı şükrediyorum Allah'a. Bİnlerce kere. Milyonlarca kere şükür olsun. Öyle büyük bir aşk kı anlatabilmem mümkün değil. Çok seviyorum işte çok:) Babalarını ayrı oğullarımı ayrı seviyorum. Maşallah diyorum tabii. Sizde deyin olurmu.?

Dipcik not:

1-Bloğun adı, sanı değişti, profil resminde uçan bir hatun var bu kim ki demeyiniz. Benim ben. Kaanlayaşamak...Dilek:)) 2 erkek annesi olunca bloğun ismi değişmek zorunda kaldı:)

2- 200. Yazım olmuş. Aslında Mirza bey'in doğum hikayesini , yada 200. yazı şerefine ilk defa bir çekiliş yapayım küçük naçizane bir hediye vereyim dedim ama öyle doluymuşum ki fırsat bulup bilgisayarın başına oturunca bu post çıktı.