Dilek'ten dünyaya...Deneme..1..2...:))

Dikkat: Uzun, karman çorman, birbiri ile alakasız konulardan oluşan bir post beklemektedir sizi. Baştan uyarayım. Demedi demeyin:))

2 erkek annesinden herkese selaammm:))) 4 ay olmuş ya neredeyse yazmayalı.Fark etmemişim. Zaman benim için ışık hızında geçiyor yeminle:) Nasıl gün başlıyor nasıl bitiyor anlamıyorum. Evde oradan oraya koşturup duruyorum. Biz bu zaman zarfında neler yaptık onları anlatayım. Aslında İg ve facebooktan takip edenler biliyorlar ama ben birde aklımda kalanlardan özet geçeyim.....

- Malum, Doğurdum:)) Bu ayrı bir post hikayesi olmakla beraber özet geçmem gerekirse; 01.04.2013 günü küçüğüm, evimizin minik adamı Mehmet Mirza UĞURLU dünyaya geldi. Nasıl olduğunu bile anlamadan kucağımda buldum paşayı.

- İlk iki ay deli gibi ağladı, ağladı, ağladı. Öyle çok ağladı ki bir gece pijamalarla hastane yoluna bile düştük. Arabaya bindik adam sustu ve uyudu. Hastaneye vardık, tirajdaki dr neyiniz var diye sordu, kucağımda mışıl mışıl uyuyan bir bebek. " Dr hanım aslında öyle çok ağladı ki sesi, nefesi kesildi bizde kendimizi arabaya attık buraya gelmek için, araba çalışınca sustu ve uyudu" dedim. Dr güldü tabii. Normaldir, bebeğiniz muhtemelen koliktir deyip sıra numarası verdi elimize . Bizde beklemeyip eve döndük. Sabah gözünü açar açmaz yine bastı yaygarayı. Bu sefer acile değil çocuk doktoruna götürdük baktı, ölçtü, biçti, dinledi "bebeğiniz kolik" dedi. 1 ilaç ve sabırlı olmamızı telkin ederek eve gönderdi. Ne ilaç fayda etti 2 ay ne başka bir şey. Odanın ortasında kucakta bebek koştuğumuzu bile biliyorum. Lohusalık bir yandan, sezaryen yaralarımın ağrısı bir yandan, Kaan'ın kıskançlıkları -ki bu da ayrı bir post konusu- bir yandan resmen bunalıma girdim. Her hafta dr gidiyoruz, kaç çeşit ilaç denedik oğlana hiç bir şey kar etmiyor. Hepsi sabırlı olun bir gün bıçak gibi kesilecek ortalama 3 ay sürüyor diyor. Sabrettik. Gerçekten geçiyormuş. Şimdi herkese, her şeye gülen, sadece çok acıktığında azıcık ağlayan bir paşa oldu...Çok şükür:) (Maşallah deyip, tahtalara vurup dilimi ısırıyorum:))

- Kaan'ım ilk göz ağrım zor geçiriyor bu süreci ama. Kardeşini çok seviyor. Her fırsatta gayet samimi söylüyor. Zarar vermiyor hiç ama beni ve babasını aşırı derecede kıskanıyor. Şimdiye kadar tüm ilgi onun üzerindeyken birden  (Mirza bey'in kolik olması sebebi ile de katmerlenmiş şekilde) herkesin bebekle ilgilenmesini kabullenemiyor. Bir de sanırım 7 yaş sendromu ile mücadele ediyor ki hakikatten çok zormuş yahu. Ben bilirim, ben yaparım, benim kararlarım dönemi. Ana baba gece yarısı bile oturup bu konu ile ilgili bir sürü yazılar okuduk. Üstesinden gelmeye çalışıyoruz. İnşallah atlatıcaz bu dönemi de:)

- Paşam 1. sınıfı bitirdi. Ne zaman büyüdü ben anlamadım ki. Okula başladı, başlayacak, ne yapıcaz? derken 1. sınıf bitti bile. Karne tabii hepsi 5. Hatta başarı belgesi bile getirdi. Akıllı oğlum benim. 

- 8 yaşına girdi. İstediği gibi kalabalık bir doğum günü yaptık bu sene. Hatta evi süsleyelim dedi. Süsledik. Bir sürü hediye geldi. Çok ama çok mutlu oldu. 

- ig takip edenler videosunu görmüştür hatta bir haftalığına tatile bile kaçtık. Biri 3 aylık bebe 2 çocukla nereye gideriz diye düşünürken teyzem vereyim yazlığın anahtarını gidin zaten boş duruyor dedi sağolsun gittik. Kaan inanılmaz mutlu oldu. Sabahtan akşama kadar sudan çıkmadı. Kapkara bir adam oldu 1 hafta sonunda. Balığım benim. 

-  Geçen hafta "hocaya" gitmeye başladı paşa. Sitenin tüm çocukları sabah dokuzda toplanıp bir yere gidiyorlar. Sordum hayırdır nereye dedim Hocaya dediler. Gittim konuştum kursla bizimkini de yazdırdım. Şimdi her sabah tüm sitenin çocuklar bir heves hocaya gidiyor:) Hatta hafta sonu Sübhaneke'yi bile ezberledi.  Şimdi hoca Ettehiyatü'yü vermiş. Nasıl ezberleyecek bilmiyorum ama:)

İşte benim erkeklerim. Allah Acılarını eksikliklerini göstermesin. 

İşte böyle ...2 çocukla hayat nasıl diye sorarsanız?.Nasıl anlatsaammmmm? Zor:)) Yani birşeylerin ucundan bırakıversem birazcık daha kolay olacak ama yapamıyorum. Ev tertemiz olsun, sepette ne yıkanacak, ne ütülenecek çamaşır olmasın, yemeğim tatlım salatam her akşam dört dörtlük olsun, Kaan'la ilgileneyim, O'nunla kitap okuyayım, oyun oynayayım, sohbet edeyim, Mirza ile kesintisiz ilgileneyim bu arada kocacığımı da ihmal etmeyeyim ilk gün ki gibi aşkla yaşayalım diye çırpınıp durunca olmuyor. Bunların yarısı ancak gerçekleşiyor. Öyle olunca da ben mütemadiyen " yetemiyorum, yetişemiyorum, olmuyor" diye kendimi paralıyorum. Hepsine yetişmeye çabalarken hem ruhen hem bedenen savaştan çıkmışa dönüyorum...Geçenlerde kuzenimle telefonda konuşuyoruz, tokam düştü kafamdan şöyle bir elimi saçıma geçireyim dedim el kafada kaldı. ilerlemiyor. Düşündüm düşündüm kaç gündür saçımı taramadığımı bulamadım. :)) Ama evdeki 3 erkeğinde buna rağmen bana aşık gözlerle bakması her şeye değiyor. Evlat sevgisi bambaşka. Kaan'ı bambaşka seviyorum Mirza'yı bambaşka. E tabii kocamı da:)  Şükrediyorum Her gün..Binlerce kere. 

Sevgiyle:)

Dipcik not:1- Kendime yeni bir blog ismi arıyorum...Ne ile değiştirsem ki? Siz ne dersiniz? 

 2-Şu postu yazmak için tam 6 kere bilgisayarın başına geçtim. Kaan eve sitenin çocuklarını toplayıp geldi ( her gün yaptığı gibi) Mirza bu seste uyumuyor, Kaan tüm savuşturmalara rağmen bahçeye gitmiyor. Başı sonu belli olmayan karman çorman bir post oldu işte:))İdare ediverin:))