Şükür....

Üzgünüm bu aralar. Aslında bir yandan şükrediyorum bununla geçti, Allah beterinden korudu, yavrumuzu bize bağışladı diyorum bir yandan da yaşadıklarımızın ağırlığı altında ezildiğim halde dik durmaya çalışmaktan yoruldum ben diye çığlık çığlığa bağırmak istiyorum. 

Paşam 14.09.2012 günü evde bir kaza geçirdi. Evde anneanne, dede, teyze, anne, baba varken nasıl yapmış bilmiyorum salon kapısının camına kolunu çarpmış/sokmuş. Ben işten geldim, yarım saat kadar PS oynadık beraber. Eşim işten 18:00 gibi geldiği için daha yarım saat var çok yorgunum biraz uyuyayım dedim. Eşim işten gelmiş. 5 dakika geçmemiş ki bir gümbürtü ve çığlığa uyandım. Yataktan nasıl fırladığımı anlatamam. Saliselerle ifade edilebilecek bir zamanda aklımdan neler geçtiğini anlatamam. Ben kapı çarptı parmakları koptu herhalde dedim. 5 adımlık mesafeyi uçtum sanki Oktay kapının önünde Kaan'ın kolunu tutuyor, annem, kardeşim, Kaan herkes çığlık çığlığa ve duvar, yer, gözümün gördüğü herkes, heryer kan. Oktay deli gibi 112'yi ara diye bağırıyor. Ben bir telefonu arıyorum bir yandan banyodan 2 havlu kaptım. Birisini koluna bastır dedim eşime ben halen 112 aramaya çalışıyorum çünkü zangır zangır titremekten tuşlara basamıyorum. Atar damarını kestiği için durduramadığımız ve aşırı bir kanaması var. O an komşu asansörden çıktı, adamın yüzüne bakıp arabanız var mı? diyebildim ancak. Var dedi, bizi hastaneye yetiştirin diyebildik. Hastaneye nasıl gittik anlatamam. Aslında o kadar yakın ki evimize ama yol ömür gibi geldi. Kesik üstüne kompres yaptığımız havlunun tek cm beyaz yeri kalmadı arabaya kan damlıyordu artık ki, kolunun üst kısmından turnike yaptığım halde. Oktay ve Kaan yalın ayaktı hastaneye gittiğimizde. Acile girmemizle beraber tüm doktorların etrafımızı sarması bir oldu. Kaan'ı aldılar, muayene ettiler ve acil ameliyat dediler. Kanama dursun diye ne sarsalar eline kan durmuyor. Parmaklar morarmayı geçtim karardı. 20:15te ameliyata girdi, 23:15te çıktı. Anestezi vermeden burnundan hortum atmışlar çok korkmuş, çok bağırmış, şimdi her uykusunda burnunda hortum var zannedip burnunu tutarak uyanıyor. Sabah "ben o kadar bağırdım yardım istedim, sen niye gelmedin? Kapıdakilere tekme atıp gelseydin" dedi. Hastanede yattık tabii ve çıktık. 

Şimdi koluna özel bir atel takılı. Serçe parmak ve yüzük parmağının tendonlarını kesmiş. Atar damarı ve bi sürü diğer damarları kesmiş. Parmaklarda güç ve hareket kaybı olmasını bekliyor dr. Atelde bir yaylı sistem var 2 parmağa geçirip egzersiz yaptırıyoruz. 1 ekimde inşallah dikişleri alınacak. Sonra fizik tedavi görecek. Sağ el olması sebebi ile hiç bir gereksimini karşılayamıyor. Sıkılıyor, hırçınlaşıyor, ağlıyor, üzülüyor, eli iyi olmayacakmı diye korkuyor. Okula gitmek için o kadar heveslendiği halde, hayaller kurduğu halde gidemiyor, 1 saatliğine götürsem bile hiçbirşey yapamadığı için üzülüp, hırçınlaşıyor. 

Allah beterinden korusun diyoruz, düşmanımızın başına bile vermesin diyoruz, Rabbime bize bağışladığı şükrediyoruz. 

Evdeyiz yani. Her gün okula götürmeye gayret ediyorum, öğretmeni, arkadaşlarını benimsesin evde sıkılmasın, üzülmesin diye. İnşallah yakında geçicek, unutucaz:) 

Yazmak istemedim aslında, içimden gelmedi. Ama herşeyini not tuttuğum blogunda olsun diye düşündüm.