sabah sabah.....

Bakıyorum da postlara hep aynı şekilde başlıyorum. Başlıyormuşum:) Ben zamanı yetiremiyorum. Gün 24 saat yetmiyor yetmiyor diye. Ne olacak benim bu halim bilmiyorum. Gün nasıl başlıyor nasıl bitiyor hiç bir fikrim yok. Kıyamet alameti değil miydi bu:) Neyse efendim aslında aklımda yazacak bir sürü şey var ama ben bunları sadece aklımda yazıyorum çiziyorum resim ekliyorum hatta yayınlıyorum. Ama sadece aklımda. İcraata gelince yok oturup bilgisayarın başına yazamıyorum. Öyle bir zaman ayıramıyorum. 

15 gün olmuş yazmayalı. Biz bu 15 günü gerçekten bol atraksiyonlu geçirdik diyebilirim. Önce Kadınlar günü münasebeti ile eğlencemiz vardı. Kurumumuzun kadın derneği düzenlemiş. Aslında 2 ayda bir falan yapılır önce yemek yenir sonra kurtlar dökülür. Ama 5 yıldır buradayım sadece 1 kere mecburiyetten gitmiştim. Bu sefer arkadaş grubu olarak hep birlikte gidelim ortam güzel değilse bile kendi kendimize eğlenir geliriz değişiklik olur dedik. İşten çıktık. Kuaförde buluştuk. Sadece fön çektirecektik aslında ama hepimiz topuz yaptırıp çıktık:) Şıkır şıkır giyinip gittik. Ama ne eğlendik ne eğlendik. Güldük, dedikodu yaptık, oynadık. İyi geldi yani. 

Geçtiğimiz hafta çarşamba günü annem ve babam geldi. Sadece 3 günlüğüne geldiler ama nasıl iyi oldu anlatamam. Sanki deriinnn bir nefes çektim oksijenden başım döndü:) Allah kimseyi annesiz babasız bırakmasın. Yaş 30'da olsa hava gibi su gibi ihtiyacım var anneme babama. 

Bu arada Kaan yeni bir korku edindi. Ölüm korkusu. Evet. Çok oldu sormuştu "anne insanlar niye ölüyor ölünce ne oluyor" diye. Soru ne olursa olsun cevaplamak gerektiğine inandığımdan O'nun anlayacağı dilde ve yumuşaklıkta anlattım. "Annecim insanlar annesinin karnından çıkar, büyür, büyür, çoookkk yaşar sonra yavaş yavaş yaşlanır ve ölür". Üstünden bayağı zaman geçti. Son 20 gündür falan ,"Anne ben ölmek istemiyorum, senin, babamın, anneannemin, dedemin ölmesini istemiyorum. Niye yaşlanıyoruz. Yaşlanmayalım. Ölmeyelim" diyor. Teskin etmeye çalışıyoruz. ama yok. Her fırsatta gözünden yaşlar boşalıyor. Anne sen ölme babam ölmesin diye. Doktor olacakmış kimsenin ölmesine izin vermeyecekmiş. Durduk yerde birden ağlamaya başlıyor. Dedemin sakalları uzamış O ölecek diye. Sakallar ne kadar uzunsa o kadar yaşlı O insan O'nun için. Nasıl anlatmalıyım ne yapmalıyım bir yardım. Siz ne düşünüyorsunuz?

İçinizi kararttım dimi? Neyse efendim Annemlerin geldiği gün arkadaşımın doğum günü vardı. Annemi de alıp gittim. Pastayı ben yaptım geceden ama hiç içime sinmedi iki arada bir derede yapıldı o pasta. Kaan bey Leyla'dan hevesli ve sahiplenici görüldüğü üzere. 

Bu da benim takım. Deniz, Leyla, Semanur ve canım annem.

 3 gün kaldılar ama her türlü faaliyet gerçekleştirildi. Hatta görüldüğü üzere anneanne ve dede oyun parkına kadar sürüklendi. 

Kaan bey 2 hafta önce okulda deney yaptı. Yani hangi deneyi yapacağına evde araştırdık, karar verdik, gerekli alet edevat hazırlandı ve Kaan okulda kendisi anlattı arkadaşlarına. Düşündük taşındık araştırdık ve ailecek iskelet sisteminin gerekliliği hakkında bir deney yapmasına karar verdik ama hiç kolay olmadı. Bu başka bir post hikayesi. Henüz okulda deneyi anlatırken çekilen resimle elime geçmediği için yazmayayım:)

Veeee bizim için önemli bir olay olan atama formlarını doldurduk. Yani batıya dönüş için tercihlerimizi yaptık. Ama nasıl bir baskı anlatamam. Şimdi Hazirana kadar nasıl zaman geçireceğimi bilmiyorum.( Şu an kendimle çelişiyorum dimi, yukarıda zaman nasıl geçiyor anlamıyorum diyordum:))7 il yazdık bakalım hangisine uygun görecekler bizi. Dua edin olur mu. Hakkımıza hayırlısı olur inşallah. 

                                                             

Sabah'ın 6'sın da da post yazılırmıymış? Yazılırmış.