Felsefi Kaan ve ışın kılıcı:)

Hafta sonları 3 gün olsa olmaz mı? Bize yetmiyor yada ben yetiremiyorum. Cumadan başlıyorum çamaşır dağını eritmeye. Yıka as, kurut, ütüle, yerleştir. Bu işlem pazartesi sabahına kadar sürüyor hatta bitmiyor. E malum hafta içi çalışınca hafta sonları temizlik yapılıyor derinlemesine. Birde manav/market derken cumartesi ölüyor. Geriye bir tek pazar kalıyor o günde ne yapacağımızı şaşırıyoruz. İki arkadaşımızı mı görsek, sinemaya mı gitsek evde tembellik mi yapsak bilemiyoruz. 

Nitekim bu hafta sonu da  (her hafta sonu olduğu gibi ) aynen yukarıda anlattığım rutinde geçti. Buralar kar,boran, fırtına,buz..ne ararsanız var. Bu yüzden evden çıksak bir dert çıkmasak başka dert. Cumartesi kalktık kahvaltı yaptık,temizlik işlerini saat bire kadar halledip kendimizi dışarı attık. Malum Kaan bey ısrarla ışın kılıcı istiyordu. Aldık aynı gün içinde bir parçasını kırdık rahat ettik. Sonra manav/market işlerini halledip, karnımızı doyurup eve geldik. 

Pazar günü ise önce tiyatroya gittik. Devlet Tiyatrolarında Bremen Mızıkacıları vardı. Oyun güzeldi. Ama tek perde olması sebebi ile çok kısa sürdü. Ayrıca salonda koltuk sayısından fazla seyirci vardı. Aralara sandalye attılar hatta merdivenlere oturdu insanlar. Karman çorman bi oyundu anlayacağınız. Sonra akşam bi arkadaşlara gittik oturmaya ve hafta sonu hızla hiç bir şey anlamadan bitti. 

Ve unutmadan yazmam lazım. Bizim evde elma kızartma sistemi mevcut. İyi ve güzel davranışlar bir elmanın kızarmasına kötü davranışlar ise çürümesine sebep oluyor. Elmaların kızarması karşılığında hiçbir mükafat olmamasına rağmen Kaan için tek bir elmanın çürümesi bile hezimet:) 

Cumartesi sabahı kahvaltı hazırlıyorum. Kaan bey mutfağa geldi ocakta çay var, kaynar su içinde yumurtalar var ama Kaan bey ocak etrafında dolaşıyor. Bir uzaklaştırdım, iki uzaklaştırdım baktım olmuyor birlikte ocağa yaklaştık üstüne devrilirse yanacağını anlattım. "Biliyorum zaten" diyerek kestirip attı beyefendi. Mutfaktan çıkardım. Ben tam balkona çıktığım sırada gelmiş yumurta haşladığım küçük tencereyi devirmiş. Allah'tan yanmamış. Kızdım. Bir elmasını çürüttüm. Yıkıldı:) Ağladı bağırdı çağırdı oturma odasına gitti. 2 dakika sonra bir hışımla geldi gözler yaş dolu, yapıştı tişörtüme , kocaman kocaman gözlerle " bana bunu nasıl yaparsın ha? nasıl yaparsın? Ben şimdi bununla nasıl yaşarım?" şok oldum. Bi an anlayamadım. " Ne ile nasıl yaşarsın"dedim. "Bu çürük elmayla nasıl yaşarım?" dedi. Gülmekten kendimi alamadım. Nasıl kızıyor bana. "Sen hayatımı mahvettin ama hala gülüyorsun". Nereden buluyor bu lafları vallahi bilmiyorum. 

Bu akşamda eve geldik yemek yedik PS oynuyoruz. Kaybettim. Döndü bana " Üzülme anne bazen insanın başına böyle şeyler gelebilir, ama yakında geçer yada alışırsın" Hayatı çözdü de bana mı çaktırmıyor anlamadım ki. 

                                                                                                                                   

Dip not:Şu an halimiz yukarıda görünen fotoğraftaki gibi. Kılıcı karanlıkta daha güzel görünüyormuş diye karanlıkta oturuyoruz. Hayat O'nun hayatı. Kucağında ışın kılıcı keloğlan izliyor. Bizde TV sırasının bize gelmesi için paşanın uyumasını bekliyoruz.