Bu hafta sonu...

Çok şükür. Binlerce kere hemde.Karabasandan uyanmış gibiyim aslında hatta tabiri caizse salak gibiyim. Aptal aptal geziyorum ortalıkta. Çok büyük bir şok oldu bizim için ama halimize binlerce kere şükür diyoruz. Ne kadar muhtaçmışım anneme, ne kadar kendini bilmez, ne kadar eksik. Kaybetme korkusu düşünce içime bir kez daha anladım onsuz olamayacağımı. Cuma günü Oktay süt getirmiş yoğurt yapayım diye. Kaan bebekken günlük minicik kavanozlara mayalardım. Ama yaklaşık bir çay bardağı kadar bir sütü mayalardım. Hiç çok miktarda süt mayalamamıştım. Düşündüm, hesap yaptım içinden çıkamayınca "amaannn ne uğraşıyorum anneme sorayım O bilir" diye telefona sarıldım. Daha telefon çalarken bir ağıt tuttu beni ya annem olmasaydı ne yapardım, en küçük şeyi bile anneme soruyorum diye. Sonra bugün aşure yaparken her sene yapmama rağmen yine anneme sorma gereği duydum bir kaç şey. İyi ki var. Allah eksikliğini vermesin. 

Neyse efendim. içinizi sıkmamayım dimi. Cumartesi sabah uyandık böyleydi buralar yaşasın dedik hava biraz ısınmıştı. Çünkü buraya hava ısınınca kar yağıyor. Yoksa don! Ama çabuk durdu. Öğlene kadar biraz atıştırdı ve durdu. Şimdi her yer buz tutmuş durumda. Çok soğuk yine ve yine:) Aşure malzemelerinde birkaç eksik vardı almak için dışarı çıktık. Kaan bey duramadı kara bulandı tabi:)

 Panda şapkamız favorimiz şu aralar. Pek bir severek aldık çok severek te takıyor:)

 Bu da Kaan beyin sanatsal çalışmalarından biri:)Aşağıda ki 3 kişi sağdan sola sırayla Oktay, Kaan ve ben:)Görüldüğü üzere yağmur yağıyor, Kaan ve benim şemsiyem var ama babanın yok:) Üstüne birde paraşütle aşağı inen birisi var. "bu ne annecim" dedim el cevap " anlamıyormusun anne paraşütle atlayan insan. insan aşağı inene kadar uçak gitmiş bile, çünkü uçak çok hızlı" , "peki kim bu " diye sordum düşündü düşündü cevap verdi. Semanuuurrr:) Yanlış anlaşılmasın kreşten arkadaşı değil, benim arkadaşım Semanur. Teyze yada amca demek yok.

 İki gün boyunca hava çok soğuk olunca markete gitmekten başka evden çıkmadık. Kaan beyde karşı komşumuz olan eşimin dayısının oğlu ile oynadı durdu. Ya Kaan bey karşıdaydı ya Gökdeniz bizde. Gökdeniz aslında eşimin kuzeni ama arada ne kadar yaş farkı var:) Kaan'la aralarında tam 2 yaş olmasına rağmen çok güzel anlaşıyorlar. Aşağıdaki fotoğrafta PS oynarken heyecanlı anlardan biri:)

Aslında Muharremin 10. günü yapmak istedim ama kısmet olmadı. Yinede yapmadan olmaz dedim. Bunlarda benim aşurelerim. Bize bu kadar kaldı desem inanır mısınız ki içinde bir çocuğun yıkanabileceği kadar büyük bir tencerede yaptım. Kepçe yetersiz kaldı karıştırmakta. Dağıttım hepsini. Yarın iş yerine götürmek için 2 düdüklü tencere doldurdum. Birisi eşimin iş yerine birisi benim iş yerime. Bu kadar yeter bize zaten. Valla ben yaptım diye demiyorum ama çok güzel olmuştu.

Ve Allah bugünümüzü aratmasın diye bitireyim..Sevgiyle...