Annem....

Küçüktüm.7 yaşındaydım. Aylardan ağustostu. Gaziantep'in dayanılmaz derecede sıcaklarının yaşandığı kurak bir  günüydü. Hep istediğim , tabiri caiz ise yolunu beklediğim kardeşimin doğmasına daha 2 ay vardı. Annem anlatmıştı. Son bahar gelince kardeşim doğacaktı. Merdaneli çamaşır makinesinin gürültüsü ev kaplıyordu. Annemin zar zor çıkan sesini duydum. "Babanı çağır çabuk" diye. Korktum. Annem somyada uzanmış zar zor nefes alıyordu. Çok ama çok korktum. Babam bahçede sıcaktan kuruyan çiçekleri suluyordu. Nasıl akıl ettim bilmiyorum ama annemin bize kapıyı açamayacağını düşünerek sokak kapısının arasına kırlenti koyup yalın ayak bahçeye koştum. Baba koş annem ölüyor dedim. Sonrası kabus gibiydi. Komşunun arabası ile annemi hastaneye götürdük. Göz pınarlarından kan sızıyordu. Artık nefeste almıyordu. Annemi kaybettim sanmıştım.Yüksek tansiyon  dolayı iç kanama geçiriyormuş.Akciğerleri çökmüş. Kardeşim 1.200gr doğmuş. Annem saatlerce ameliyatta kaldı. Tüm akrabalar hastaneye doldu. Herkes ağlıyordu. Benden 8 yaş büyük teyzemin kızı ile beni eve gönderdiler. Tüm gece uyumadığımı hatırlıyorum. Annesiz kalırsam ne olur diye. Şimdi 30 yaşındayım. Aradan 23 yıl geçti. O gün ameliyatta anneme verdikleri kanlardan birisi hastalıklıymış. 23 yıldır bu sebeple çeşitli hastalıklarla savaşır. Yani annem kendimi bildim bileli hep hastadır.Düne kadar her türlü hastalığı aşabilir olarak görüyordum. Dün akşama kadar.

Annem 3 gündür çeşitli hastalıklarının kontrolleri için hastanedeydi. Bana söylememiş 2 aydır neredeyse hiç geçmeyen baş ağrısını tanılamak amacıyla beyin anjiyosu yapmışlar dün. Akşam her gün ki gibi halini hatırını sormak için aradım. Dr'lar ne dedi, var mı bir problem dedim. Yok dedi. Geçiştirmeye çalıştığı sesinden belliydi. Sıkıştırdım, yemin verdirdim. Beynimde tümör varmış dedi. Nefesin kesildi. Kafamdan aşağı kaynar sular döküldü. Beyin anjiyosunda tümör bulunmuş. Yaygın ve büyükmüş dedi. Ağlamamak için direndim. Üzülmesin diye. Beynimden milyon tane düşünce geçti. Doktor yarın 3  hocayla oturup değerlendirip öyle kesin tanıyı koyacaklarmış dedi. Ama tümör var yani dimi? dedim. Evet dedi. Yutkundum. Göğsümün tam ortasına 1000 kg oturmuş gibi daraldım. Telefonu kapattım. Ne yapacağımı şaşırdım. Sanki elim kolum bacaklarım bana ait değilmiş gibi hissettim. Sabaha kadar İnternet te araştırdım. Araştırdıkça daha da karamsarlığa kapıldım. Gözümün yaşı bir an olsun dinmedi. Dua ettim. Annem ölmemeliydi. Dana 50 yaşında. Her gün tek torununun hasretiyle yaşıyor, aynı şehirde yaşayacağımız günlerin hayalini kuruyor, yazın kendi evlerine geçecekler, kardeşimi evlendirecek, Kaan'ı okula götürüp getirecek.....düşündüm düşündüm...düşündükçe kendimi kahrettim. Sabah zor oldu bizim için. Sabah işe gittim ama nasıl? sürünerek. ağlaya ağlaya.İzin yazdırdım Bursa'ya gitmek için. Eve geldim. Saat 10:00 oldu. Annemi belki 10 defa aradım. kalktınız mı? Evden çıktınız mı? Hastaneye ulaştınız mı? Doktor ile görüştünüz mü? Sıra gelmedi mi? diye. Çok şükür güzel haber geldi. Tümör iyi huylu çıktı. Cerrahi son çare. Şimdilik hemen ilaç tedavisi başlıyorlar. Şükür ettim. Sanki kör kuyu daydım ve birisi beni çekip çıkardı.Birisi boğazımı sıkıyordu bıraktı. Kötünün iyisine sevinmek diye buna diyorlar herhalde. 

Kaybetme korkusu ne kötü. 30 yaşında olsam da ne kadar muhtacım anneme. Yokluğunu düşünemiyorum bile. Şimdi önümüzde uzun bir tedavi süreci var. Ama hayati risk yok demiş doktor. Şükürler olsun diyoruz. Binlerce kere. Ve dua ediyoruz bir an önce sağlığına kavuşsun diye. Allah kimseyi sevdiklerinin acısıyla yakmasın. Çok çok çok zor. Sadece hasta olduğunu düşünmek bile çok zordu. Allah derman bekleyen herkese şifa versin. 

Ve rica etsem annem için dualarınızda yer verir misiniz?