Ağlıyorum:(

30 mart2006

2 gürdür ağlıyorum ...hatta şimdi bunları yazarken yine ağlıyorum....durduramıyorum bir türlü ...içimden her an ağlamak geliyor....ne oldu bana böyle anlamıyorum....
2 gün önce akşam 10 gün önce doğum yapmış bir arkadaşımıza bebek ziyaretine gittik....o kadar küçük  ,o kadar savunmasız,o kadar anne-babasına muhtaç ki....zaten hep uyuyodu...onu uyurken izlimekten doğru dürüst sohbet bile edemedik.uykusunda gülüyo,dudaklarını büzüyo,ağlıyo,geriniyo,gözüne gelen şapkasını gözünden çekmeye çalışıyo ama yapamıyo....orda başladım ağlamaya hala durmadı....sanırım artık iyice yakında sorumluluğundan biran olsun kaçamayacağım bir varlığın hayatıma gireceği ve Allah ömür verdiğince ondan ayrılmayacağım (inşallah) bilincine kavuşuyorum...2 gün öncesine kadar sanki herşey bir oyundan ibaretti,artık gerçekle yüzleşmiş gibiyim.....aslında oğlum kendini heran tekmeleriyle hissettirsede sanki hep içimde kalacakmış gibime geliyodu sanırım....bilmiyorum...hamile kalmadan öncede yazmıştım,anne olmayı herşeyden çok istiyorum ama sorumluluğundan çok korkuyorum diye .....yine korkuyorum.....o kadar bana muhtaçki....offff,sanırım kafayı yiycem...bu bebeğimi istememek ve ya sevmemek değil....nasıl bir anne içinden gelen yavrusunu sevmezki...canımdan öte ....o benim,biricik eşimin,aşkımın bir parçası...içimde ....umarım bu duygu böyle devam etmez....hep planlı,programlı,detaycı,düzen delisi,herşeyi günler öncesinden tasarlayan biri olarak bebekle beraber biraz gerileceğimi biliyodum ama nedense 2 gündür ağlama nöbetindeyim....neyse...belkide bahardandır....