Vicdan azabı...

*Görsel Web'ten alıntıdır.

Ölüyorum..Vicdan azabından...Sürüm sürüm sürünüyorum desem yeri var herhalde.İçimde, sanırım kalbimde bir yaratık var sanki hiç durmadan, ara vermeden, dinlenmeden içimi kemiriyor.Uyutmuyor. Zor bela uykuya dalsam rüyalarıma giriyor. Tam 3 gün oldu terk etmiyor.. Terk etmiyor.

Kötü, çok kötü bir anneyim ben. Vallahi, çok kötü. 

Kaan hastaydı, yazmıştım. Daha önce zatürre geçirdiği için her öksürüğü korkutur bizi, soğuk terlemesi, her yediğini kusması, ateşlenmesi, gözlerinin altının morarması o korkunç hastane günlerini hatırlatır. Bu yüzden daha bir düşeriz üstüne. Titreriz resmen. Karı koca uykularımız kaçar. Bronşit olmuştu. Doktor "ciğerleri dolu dikkat etmek lazım" demişti. Dikkat ediyordum. Bildiğim ne kadar otlar, pekmezler, meyveler varsa koca karı reçeteleri uygulayıp bin bir dalavereyle içiriyordum. Geceleri göğsüne sırtına  zeytinyağları sürüp üstü açılmasın sıcakta yatsın diyede aramıza alıp öyle yatırıyordum. Buna rağmen ne öksürüğü azalıyordu ne kusması. Evin her yerine kustu herhalde. Uykudan uyanıp yatağında bile kustu. Önce Kaan'ı al sakinleştir, temizle, kurut, ağlamasını dindir, yatır, uyutmaya çalış, uyuduktan sonra resmen saatler süren temizliğe giriş, kendin temizlen tam bitti derken yine başa dön. 3. gün sonunda tam düzeldi dedim.En azından kusmuyordu, ateşlenmiyordu. Soğuk terlemeye ve öksürüğe devam tabii. 

Pazar günü eşim ilçede görevliydi. Kaan'ı da aldım işe geldim. Arkadaşımın eşi de çalıştığı için o da Kaan'la yaşıt oğlunu alıp gelmişti. İkisi koşup oynuyorlardı, bir ara baktım sesleri çıkmıyor. Baktım binada yoklar dışarı bir çıktım, ikisi de yerdeki su birikintisinin içindeler, üstünde bir tişört, dizlerine kadar sırılsıklam, buza kesmiş. Dışarısı zaten buz gibi. Koşup terlemiş sonra dışarı çıkmış. Sırtı buz gibi ve terli. Delirdim. Bildiğiniz delirdim. cinnet geçirdim belki. O kadar çok bağırdım o kadar çok bağırdım ki akşam boğazımın acıdığını fark ettim. gözünüzün önüne koltukta sinmiş, korkmuş bir çocuk ve karşısında sinirden titreyen, çığlık çığlığa bir kadın düşünün. İşte ben bu kadar kötü bir anneyim. Günlerdir resmen iyileşsin diye üstüne titrediğimiz, gözünün içine baktığımız, oğlum dizine kadar su içindeydi. Ve buz gibi.gözüm döndü resmen. Allah'tan eşim yaklaşık 15 dakika sonra geldi, aldı yavruyu eve gitti. Bu sefer oturdu içime bir pişmanlık. Nefes bile alamıyorum. Ölüyorum. Yerlerde sürünüyorum. Aradım eşimi Kaan ne yapıyor dedim, "Hiç PS oynuyor" dedi. Telefona istedim. Özür üstüne özür diledim, çok pişmanım, çok üzgünüm dedim. "Hiç önemli diiiğiil anneee" dedi. Vuruldum. Küsseydi, konuşmasaydı, bağırsaydı keşke. Yok. Hiç önemli değil dedi. Mesaiyi zorla bitirdim. Kaan'ı uyutturmadım. Eve koşa koşa gittim resmen. sarıldım. Öptüm. Kokladım. Özür diledim. Af diledim. Unutmuştu bile. "Önemli diiiil anne" dedi. "bişey oomaz anne" dedi. Ağladım ağladım ağladım. 

Vicdandan ölüyorum ya dün izin günümdü Kaan'ı kreşe göndermedim. Evi şöyle bir toparladıktan sonra aldım oğlumu da attık kendimizi AVM''ye. Ne istersen onu yapalım dedim. Hamburger yedik, jetonlu oyuncaklara bindik, keçeli kalem, oyun hamuru, oyuncak, şeker, mısır, çikolata ne gördüysek aldık. Yetmedi, yavrunun hiç ilgisini çekmese de bir sürü kıyafet aldım. Sanki bir şeyler alırsam O'na vicdanım rahatlayacak. Yok rahatlamadı. Rahatlamıyor. İçimdeki o yaratık beni kemirmeye devam ediyor.Rüyama giriyor. Kaan ise unutmuş gözüküyor.Ara ara halen sarılıp özür diliyorum yüzüme hayırdır dercesine bakıp "nooodu anne" diyor. 

Nasıl geçer ki. Yada geçmesin. Geçmesin ki yavruma , yavrum gibi davrana bileyim, anne olmaya ucundan da olsa yaklaşa bileyim.