Eşimle ortak arkadaşlarımızın vasıtasıyla bir iftar yemeğinde tanıştık...Aslında bir erkek arkadaşım olması fikri bile bana o kadar uzaktıki o zaman...Okulu bitireli daha bir kaç ay olmuştu ve gerçekten işe alışmakta özellikle İstanbul'a alışmakta oldukça güçlük çekiyordum...Beraber çalıştığım arkadaşım ,eşinin bi arkadaşı olduğunu ve sadece bir kere görüşmemizi ,bir kere yemek yemenin kimsenin başını ağrıtmayacağını söyleyip duruyordu...E bir yemekten bi şey olmaz dedim...Ramazan ayında olduğumuzdan hep beraber iftara gidelim dedik...İlk görüşte aşka inanırmısınız bilmem ama bizimki öyleydi...Gözlerine ilk baktığım an aşık oldum...Öyle heyecanlıydım ki hiç durmadan konuştum.Akşam eve dönerken sanırım beni bi daha aramaz bu kadar çok konuşan birini kim isterki diye düşünürken 2 gün sonra aradı.14 Kasım 2003 te tanıştık 21 ocak 2004 te nişanlandık ve 30 haziran 2004 te evlendik.Bu kadar çabuk oldu yani.Hep evlendikten sonra 1-2 yıl çocuk yapmayalım dedik.Zaten benim rahatsızlığım çocuk yapmamıza engeldi.Neyse derken ağustos 2005 te korunmayı bıraktık.Bu süre zarfında hem ben tedavi oldum hemde gezdik ,tatile gittik,eğlendik.Hemen hemen bütün arkadaşlarımız bebek bekliyordu.Onları görünce daha bir heveslendik.Her gün dualarımda hayırlı ,sağlıklı bir evlat dileği vardı.Ekim ayında adetim bir kaç gün geçikince içimde bir heyecan başladı eşime haber vermeden banyoda test yaptım.Sonuç pozitifti ...Elim ayağım titremeye başladı.Heyecandan nefesimin kesildiğini hatırlıyorum.Hemen oturma odasına koştum eşime hiç bi şey söylemeden testi gösterdim .'Bu ne' dedi 'baba oluyorsun' dedim...Heyecandan ne yapacağımızı bilmiyorduk...Hemen doktora gidelim dedik...Zaten hastane evimize çok yakın olduğundan hemen gittik ama kötü haberi duymamız o kadar geç olmadı .Doktor hamile olmadığımı muttemelen testin bozuk olduğunu söyledi.Kan tahlilindede hamile olmadığım kesinleşince yıkıldık resmen.Öyle çok üzüldüm ki..Ama bebişim bizi bekletmemeye karar vermişti hemen ertesi ay geldi.Ramazan bayramı olduğundan hem annemler hemde kayınvalidemler Bursa'dan bize gelmişlerdi.Adetim yine bir kaç gün gecikiyor ama bu sefer evde yapılan testlere güvenmemem gerektiğini düşünüyordum.Evdekilere de kesin bişey olmadan söylemek istemediğimden markete gidiyorum diyerek hastaneye gittim.Öyle heyecanlıydım ki zaten sadece 2 gün gecikmişti.Kan verdim hemşire 2-3 saat sonra çıkar dedi.Eve geldim ama duramıyorum resmen.Annemler bi şeyinmi var hastamısın diyolar yok diyorum ama 'hani kabına sığmamak 'derler ya aynen o durumu yaşıyorum.Neyse saatler geçti.Kimse duymasın diye banyoya girip hastaneye telefon ettim.Başımın çok hızlı döndüğünü hatırlıyorum.Uzaktan birileri 'tebrikler hamilesiniz' diyor gibiydi.Evet minik bebeğim içimdeydi.Telefonu kapattım nefes almam gerekti,nutkum tutulmuştu...Elimi yüzümü yıkayıp banyodan çıktım.İlk kardeşime 'sakın kimseye söyleme teyze oluyosun 'dedim.Komşuya gidiyoruz diyerek beraber hastaneye gittik test sonucunu aldık.Eve dönerken sanki bulutların üstünde süzülerek geldim.Herkese açıklamadan önce eşime söylemem gerektiğini düşündüm.Ama saatler geçmek bilmiyorduki...Sonunda eşim eve geldi...Yatak odasına girdi üstünü değiştirmek için bende peşinden girdim.Test sonucunu çıkarıp bu sana gelmiş dedim.'Zarfa bakıp bu ne 'dedi Bilmem bir bak dedim..Zarfı açtı yüzü birden kıpkırmızı oldu resmen şok geçiriyordu.'Eminmisin.Bak bu seferde sevinip sonra üzülmeyelim 'dedi.Bende' bunun yanılma payı yok denecek kadar az 'deyince yüzü aydınlandı birden .Sonra başladı sakın ben babamların yanındayken onlara söyleme diye ama ben dururmuyum herkes bir aradayken'sizler nine ,sizler dede sizlerde teyze ve hala oluyosunuz' dedim.Keşke o anda hepsinin yüzünü kameraya cekseydim.Şok oldular...Neyse canım eşim sağolsun bir gün bile beni yormadı,üzmedi.Bir eşin karısına yardımcı olacağından çok daha fazlasını yaptı.Çoraplarımı ayakkabılarımı bile giydirdi.Her gece yaramaz oğlumun tekmelerini sayarak uyuduk.36.haftanın bittiği gün 16 haziranda doktora kontrole gittik.Son günlerde karnımdaki kasılmaların hem sayısı hemde şiddeti artmıştı.Doktor 3 temmuza doğum tarihi vermişti ama bebeğin daha önce gelebileceği konusundada bizi uyarmıştı.Doktordan çıkıp bizi arkadaşlara yemeğe gidelim dedik.Akşam boyunca öyle şiddetli kasılmalarım oluyordu ki herkes her defasında hadi hastaneye diye ayaklanıyordu ama düzensiz geldiğinden telaş yapmıyorduk.17 haziranda sabah eşim işe gidince kalkıp çarşıya gitmek ve ertesi gün için eşime babalar günü hediyesi almak istedim.Ama bedenim bu isteğe cevap vermiyordu .Resmen elimi bile kaldıracak güce sahip değildim.Öğlen oldu ,saat 12.00 civarı kasılmalarımın arttığını hissettim...O kadar halsiz o kadar güçsüzdüm ki..Bir duş alırsam kendime gelirim belki sıcaklar etkiliyordur dedim kendi kendime ama duşta sanki kasılmaları dahada arttı.Hemen çıkıp dakika tutmaya başladım.Evet düzenli olarak kasılıyordu karnım ve zaman aralığı çok kısaydı yaklaşık 9-10 dakikada bir geliyordu.Bir telaş eşimi aradım.O zaman çok korkmuştum ama şimdi çok gülüyorum.
'Hayatım sanırım doğuracam ben'
'ne demek doğuracam ,oğlum hep karnında mı kalacak e elbet bi gün doğuracan'
'Yok gelecekten bahsetmiyorum sanırım şimdi doğuracam'
'ciddimisin'
'bunun şakası olurmu kasılmalar düzenli ve çok şiddetli ...canım yanıyo'
'hemen doktoru ara bakalım'dedi ama sesi sanki üstünden kamyon geçmiş gibi geliyordu.Hemen doktorumuzu aradım durumu anlattım,'hemen bekleme hastaneye git erken doğum sancıları başlamış bugun cumartesi olduğundan ben yokum ama hastanedekileri arıyacağım NST çeksinler duruma göre tekrar görüşelim' dedi.Ben ağlaya ağlaya eşime tekrar telefon açtım 'Esra Hanım erken doğum başlamış hemen hastaneye git 'dedi.'tamam sen hazırlan ben hemen geliyorum'dedi .Amire komisere haber vermeden atlamış taksiye bende o arada hazırlandım merdivenlerden inerken geldi yüzü resmen kıpkırmızı hatta simsiyah anlatamam .Beni görür görmez ki ben iki göz iki çeşme resmen bağıra bağıra ağlıyorum.'çanta nerde valiz nerde demeye başladı'Ben 'hele bi gidelim belki doğmaz bekler sonra gelir alırız dedim,zaten taksi kapıda hala bekliyordu.Hastaneye gittik ebe hemşireler bizi karşıladı.beni doğum odasına aldılar ben hala ağlıyorum.NSTçektiler muayene ettiler telefonla doktoruma bildirdiler...Sonuç ;bebeğin canı artık çıkmak istiyor ....bebek küçük olduğundan ve ciğerlerinin henüz tam gelişmemiş olma ihtimaline karşı sancılar durdurulmaya çalışılacak.Bu arada ben hala ağlıyorum.45 dakika kadar sonra doğum haneden çıktım eşimin yüzü bu sefer bembeyaz 'ne oldu 'dedi' oğlumuz çıkmak istiyo ama doğunca kuvöze koyulmaması için doğumu durdurmaya çalışacaklar yani hastaneye yatış yaptırıyorlar 'dedim.-ki hala ağlıyorum..Hemen odaya yatırdılar,iğneler yapıldı damar yolları açıldı ,serum takıldı,karnımda NST aletinin bantları hiç durmadan sancılarıma ve şiddetine bakılıyo...Çok korkunçtu aslında.Ailelerimizi arayalım artık dedik gelsinler,ama nasıl?Çünkü hem görümcem hem kardeşim üniversite sınavına gerecekler ,benim dedem beyin ameliyatı olacak hastanede yatıyor,Gaziantep'ten dayılarım teyzelerim gelmiş dedemin ameliyatı için...Yani anlayacağınız tam bir curcuna.Neyse aradık durumu anlattık.Pazar günü kayınvalidemler geldi pazarteside annemler.Bu arada beni hastanede resmen aç susuz yatırdılar...Açlık neysede o sıcaklarda susuz kalmak gerçekten çok kötü.Her an sezeryana alınabilirim diye ağızdan hiçbişey almama izin yoktu.Pazartesi günü doktorum geldi muayene etti test sonuçlarına baktı.'Bebeğin ciğerlerinin gelişiminin tamamlandığından emin olamıyoruz aslında ne kadar kalsa içerde o kadar iyi bizim için ama sanırım daha fazla durmayacak.Seninde bebeğinde durumu önemli,yarın sabah ilk ameliyat seninki hazırlıklı ol' dedi.Ama beni görseydiniz öyle korkunç bir hal almıştım ki.İki kolumdanda damar yolu açılmış sol elimin üstünden açılan damaryolu şişme yaptı ve elim katlanmayı engelleyecek şekilde şişti.Sadece elim kolum değil tüm vucudum inanılmaz şekilde şişmişti zaten.Neyse doktor gidince içime bir korku düştü ya bebeğimin sağlığı kötü doğarsa ,ya kötü bişey olursa..O gece hiç uyumadım sabah saat 7 de hazırlıklara başlandı kan tahlilleri yapıldı ameliyat öncesi serumlar takıldı ,sonda takıldı-ki çok canım yandı,ameliyat elbisesi giydirildi,ve ameliyathanenin hazırlanması beklenmeye başlandı.Odam benimle birlikte heyecanla bekleyen bi sürü insanla doluydu.komşularım,annem kayınvalidem kardeşim görümcem hepsi çok heyecanlıydı ama hiçbirisi canım eşim kadar değil.Bakışlarında öylebir endişe vardı ki ama hiç durmadan bana 'korkma sanada bebeğimizede birşey olmayacak diyor,kelimeler ağzından çıkarken sesi titriyordu.Canım kocam muhasebe katına bazı işlemleri yaptırmaya çıktıktan 2 dakika sonra hemşireler hasta bakıcılar beni ameliyathaneye indirmeye geldiler.Daha sonra kameraya çekilen görüntüleri izliyorumda hemşireyi görür görmez yüzümün rengi atmış.Neyse ben başladım Oktay nerde,o gelmeden gitmem,Oktay'ı cağırın ,kocamı çağırın demeye.Sedyeye geçtim ama beni odadan çıkaramıyorlar.Oktay gelmedi ya...:)neyse eşim geldi ,göz göze gelmemizle ben başladım ağlamaya..kendim için değil bebeğim için çok korkuyordum.Canım kocam,biriciğim ameliyathanenin kapısına kadar elimi hiç bırakmadı.Ameliyathanenin kapısında anneme,eşime'bana bir şey olursa oğlum size emanet 'dedim.İçeri alındım ve kapı kapandı .Elim karnımda hiç durmadan'Allah'ım yalvarırım yavrumuzu bize bağışla,yalvarırım yardım et 'diye dua eetmeye başladım.Ameliyat masasına geçirdiler beni hala içimden dua ediyorum.Masaya bağlandım,kalp monitörü ,tansiyon aleti ,bi tane daha serum bağlandı .yaşımı ,adımı ,kilomu,boyumu sordular.en son birisi dilek hanım şimdi uyuycaksınız,dedi yüzüm uyuşmaya ,herşey bulanıklaşmaya,nefesim daralmaya başladı hala dua ediyordum..Allah'ım yardım et....
'nefes alın dilek hanım ,nefes alın....dedi birisi.uyanıyordum,herşey bulanık ,canım çok yanıyor.Karnımın içinde bi boşluk var ama çok ağrıyor...Ahhh diyorum ama nefesim çıkmıyor sanki hemen oğlumu sordum.Kelimeler ağzımdan yarım yarım zorla çıkıyor.Oğlum nasıl ,iyimi,ne olur doğru söyleyin diyorum.Çok güzel bir bebeğinizi oldu.'gerçekten mi'evet diyorlar' pespembe biraz küçük ama sağlıklı'.Adını ne koyacaksınız dedi hemşirenin birisi Ahmet Kaan dedim ,bizde göbek adını Furkan koyduk dediler.gülümsedim ama gözümden yaşlar süzülüyor.O anda ameliyat masasından sedyeye aldılar canım yanıyo ama umrumda değil artık oğlum iyiymiş.İnanamıyorum aslında bir gözümle görsem.Ameliyathaneden çıkmadan doktorumu görür gibi oluyorum.'Esra hanım sizmisiniz.bebeğim iyimi doğru söyleyin,kuvöze kondumu ?diyorum,'korkma 'diyor' çok iyi odaya çıkarınca seni getirecekler hemen...emzireceksin...'herşey bulanık herşey hayal gibi...bir oğlumu görebilsem..
Ameliyathaneden çıktığımı asansöre binişimizi hatırlamıyorum.Odaya geldiğimizde birisi son kez canınız çok yanacak yatağınıza alıyoruz sizi dedi baktım ayak ucumda eşim var ve canım çok fena yandı.Ağrıyla birlikte tekrar ayıldım gibi herkese bebek nasıl,nerde ,niye getirmiyolar diye soruyorum,1,5 saat kadar bir zaman geçmiş herkes her defasında bebek iyi yıkıyorlar giydiriyorlar diyor.Meğerse bebeği kuvöze koymuşlar yarım saat 45 dakika kadar kaldıktan sonra solunumunun düzgün olduğunu görünce çıkarmışlar ama kimse bana söylemiyor.Bir baktım eşim 'uyan oğlumuzu getiriyorlar' dedi hemen sonra dünyanın en güzel varlığını hemşere dudaklarıma yapıştırdı...'Al öp çirkin oğlunu':)öyle tatlıydıki ,bütün oda sanki şeker gibi kokmaya başladı içime çekiyorum ....Bu kadar güzel mi gelir insana yavrusu,bu kadarmı tatlı?Dakikalarca öpüp kokladım.Gözümden bu sefer mutluluk yaşları süzüldü.Koynumdan alıp babasının kucağına verdi hemşire benide bebeğimi emzirmek için hazırladı.O kadar acıkmışki ,sanki emmeyi hep biliyomuş gibi yapıştı göğsüme ...Öyle güzel ,öylesine tarifsiz bir duygu ki,bebeğimiz sağlıklı,yanımızda ,.....daha mutlu olduğum bir an yoktu.Doyana kadar emdi oğluşum öyle küçüktü ki.Hemen yanımdaki cam yatağa koydular eşim ellerimden tutuyor..Yavrumun yüzüne baktıkça tüm acılarımı bir anda unutuyordum . ertesi gün evimize geldik annem,kayınvalidem hiç yanlız bırakmadı bizi.Canım kardeşim 40 gün kaldı bizimle.Şimdi dünya tatlısı oğlumun güzel yüzüne bakıp yazıyorum bunları,her kelimede tekrar yaşıyorum gözlerim doluyor...Allah her isteyene bu duyguyu,bu mucizeyi yaşatır inşallah.Dünyanın en güzel duygusu anne baba olmakmış.İnsan yaşamadan bilmiyor.
Ve canım eşim,biriciğim.Bir insanın bu kadar özverili olabileceğini tahmin edemezdim.O kadar iyisinki .Sana ne kadar teşekkür etsem azdır.Beni bir gün olsun üzmedin.Hamileliğimden öncede,hamileliğim boyuncada hep destek oldun,yemekte yaptın temizlikte yaptın,yorulmamam ,üzülmemem için elinden gelen gayreti sarfettin.Kocam olduğun için,arkadaşım olduğun için,sevgilim olduğun için ,'yakışıklı oğlumun yakışıklı babası 'olduğun için ,mükkemmel bir baba olduğun için , sanırım dünyanın en şanslı kadınıyım.Seni son nefesime kadar sevicem...İyiki varsın,iyiki hayatı seninle paylaşıyorum.
'Hayatım sanırım doğuracam ben'
'ne demek doğuracam ,oğlum hep karnında mı kalacak e elbet bi gün doğuracan'
'Yok gelecekten bahsetmiyorum sanırım şimdi doğuracam'
'ciddimisin'
'bunun şakası olurmu kasılmalar düzenli ve çok şiddetli ...canım yanıyo'
'hemen doktoru ara bakalım'dedi ama sesi sanki üstünden kamyon geçmiş gibi geliyordu.Hemen doktorumuzu aradım durumu anlattım,'hemen bekleme hastaneye git erken doğum sancıları başlamış bugun cumartesi olduğundan ben yokum ama hastanedekileri arıyacağım NST çeksinler duruma göre tekrar görüşelim' dedi.Ben ağlaya ağlaya eşime tekrar telefon açtım 'Esra Hanım erken doğum başlamış hemen hastaneye git 'dedi.'tamam sen hazırlan ben hemen geliyorum'dedi .Amire komisere haber vermeden atlamış taksiye bende o arada hazırlandım merdivenlerden inerken geldi yüzü resmen kıpkırmızı hatta simsiyah anlatamam .Beni görür görmez ki ben iki göz iki çeşme resmen bağıra bağıra ağlıyorum.'çanta nerde valiz nerde demeye başladı'Ben 'hele bi gidelim belki doğmaz bekler sonra gelir alırız dedim,zaten taksi kapıda hala bekliyordu.Hastaneye gittik ebe hemşireler bizi karşıladı.beni doğum odasına aldılar ben hala ağlıyorum.NSTçektiler muayene ettiler telefonla doktoruma bildirdiler...Sonuç ;bebeğin canı artık çıkmak istiyor ....bebek küçük olduğundan ve ciğerlerinin henüz tam gelişmemiş olma ihtimaline karşı sancılar durdurulmaya çalışılacak.Bu arada ben hala ağlıyorum.45 dakika kadar sonra doğum haneden çıktım eşimin yüzü bu sefer bembeyaz 'ne oldu 'dedi' oğlumuz çıkmak istiyo ama doğunca kuvöze koyulmaması için doğumu durdurmaya çalışacaklar yani hastaneye yatış yaptırıyorlar 'dedim.-ki hala ağlıyorum..Hemen odaya yatırdılar,iğneler yapıldı damar yolları açıldı ,serum takıldı,karnımda NST aletinin bantları hiç durmadan sancılarıma ve şiddetine bakılıyo...Çok korkunçtu aslında.Ailelerimizi arayalım artık dedik gelsinler,ama nasıl?Çünkü hem görümcem hem kardeşim üniversite sınavına gerecekler ,benim dedem beyin ameliyatı olacak hastanede yatıyor,Gaziantep'ten dayılarım teyzelerim gelmiş dedemin ameliyatı için...Yani anlayacağınız tam bir curcuna.Neyse aradık durumu anlattık.Pazar günü kayınvalidemler geldi pazarteside annemler.Bu arada beni hastanede resmen aç susuz yatırdılar...Açlık neysede o sıcaklarda susuz kalmak gerçekten çok kötü.Her an sezeryana alınabilirim diye ağızdan hiçbişey almama izin yoktu.Pazartesi günü doktorum geldi muayene etti test sonuçlarına baktı.'Bebeğin ciğerlerinin gelişiminin tamamlandığından emin olamıyoruz aslında ne kadar kalsa içerde o kadar iyi bizim için ama sanırım daha fazla durmayacak.Seninde bebeğinde durumu önemli,yarın sabah ilk ameliyat seninki hazırlıklı ol' dedi.Ama beni görseydiniz öyle korkunç bir hal almıştım ki.İki kolumdanda damar yolu açılmış sol elimin üstünden açılan damaryolu şişme yaptı ve elim katlanmayı engelleyecek şekilde şişti.Sadece elim kolum değil tüm vucudum inanılmaz şekilde şişmişti zaten.Neyse doktor gidince içime bir korku düştü ya bebeğimin sağlığı kötü doğarsa ,ya kötü bişey olursa..O gece hiç uyumadım sabah saat 7 de hazırlıklara başlandı kan tahlilleri yapıldı ameliyat öncesi serumlar takıldı ,sonda takıldı-ki çok canım yandı,ameliyat elbisesi giydirildi,ve ameliyathanenin hazırlanması beklenmeye başlandı.Odam benimle birlikte heyecanla bekleyen bi sürü insanla doluydu.komşularım,annem kayınvalidem kardeşim görümcem hepsi çok heyecanlıydı ama hiçbirisi canım eşim kadar değil.Bakışlarında öylebir endişe vardı ki ama hiç durmadan bana 'korkma sanada bebeğimizede birşey olmayacak diyor,kelimeler ağzından çıkarken sesi titriyordu.Canım kocam muhasebe katına bazı işlemleri yaptırmaya çıktıktan 2 dakika sonra hemşireler hasta bakıcılar beni ameliyathaneye indirmeye geldiler.Daha sonra kameraya çekilen görüntüleri izliyorumda hemşireyi görür görmez yüzümün rengi atmış.Neyse ben başladım Oktay nerde,o gelmeden gitmem,Oktay'ı cağırın ,kocamı çağırın demeye.Sedyeye geçtim ama beni odadan çıkaramıyorlar.Oktay gelmedi ya...:)neyse eşim geldi ,göz göze gelmemizle ben başladım ağlamaya..kendim için değil bebeğim için çok korkuyordum.Canım kocam,biriciğim ameliyathanenin kapısına kadar elimi hiç bırakmadı.Ameliyathanenin kapısında anneme,eşime'bana bir şey olursa oğlum size emanet 'dedim.İçeri alındım ve kapı kapandı .Elim karnımda hiç durmadan'Allah'ım yalvarırım yavrumuzu bize bağışla,yalvarırım yardım et 'diye dua eetmeye başladım.Ameliyat masasına geçirdiler beni hala içimden dua ediyorum.Masaya bağlandım,kalp monitörü ,tansiyon aleti ,bi tane daha serum bağlandı .yaşımı ,adımı ,kilomu,boyumu sordular.en son birisi dilek hanım şimdi uyuycaksınız,dedi yüzüm uyuşmaya ,herşey bulanıklaşmaya,nefesim daralmaya başladı hala dua ediyordum..Allah'ım yardım et....
'nefes alın dilek hanım ,nefes alın....dedi birisi.uyanıyordum,herşey bulanık ,canım çok yanıyor.Karnımın içinde bi boşluk var ama çok ağrıyor...Ahhh diyorum ama nefesim çıkmıyor sanki hemen oğlumu sordum.Kelimeler ağzımdan yarım yarım zorla çıkıyor.Oğlum nasıl ,iyimi,ne olur doğru söyleyin diyorum.Çok güzel bir bebeğinizi oldu.'gerçekten mi'evet diyorlar' pespembe biraz küçük ama sağlıklı'.Adını ne koyacaksınız dedi hemşirenin birisi Ahmet Kaan dedim ,bizde göbek adını Furkan koyduk dediler.gülümsedim ama gözümden yaşlar süzülüyor.O anda ameliyat masasından sedyeye aldılar canım yanıyo ama umrumda değil artık oğlum iyiymiş.İnanamıyorum aslında bir gözümle görsem.Ameliyathaneden çıkmadan doktorumu görür gibi oluyorum.'Esra hanım sizmisiniz.bebeğim iyimi doğru söyleyin,kuvöze kondumu ?diyorum,'korkma 'diyor' çok iyi odaya çıkarınca seni getirecekler hemen...emzireceksin...'herşey bulanık herşey hayal gibi...bir oğlumu görebilsem..
Ameliyathaneden çıktığımı asansöre binişimizi hatırlamıyorum.Odaya geldiğimizde birisi son kez canınız çok yanacak yatağınıza alıyoruz sizi dedi baktım ayak ucumda eşim var ve canım çok fena yandı.Ağrıyla birlikte tekrar ayıldım gibi herkese bebek nasıl,nerde ,niye getirmiyolar diye soruyorum,1,5 saat kadar bir zaman geçmiş herkes her defasında bebek iyi yıkıyorlar giydiriyorlar diyor.Meğerse bebeği kuvöze koymuşlar yarım saat 45 dakika kadar kaldıktan sonra solunumunun düzgün olduğunu görünce çıkarmışlar ama kimse bana söylemiyor.Bir baktım eşim 'uyan oğlumuzu getiriyorlar' dedi hemen sonra dünyanın en güzel varlığını hemşere dudaklarıma yapıştırdı...'Al öp çirkin oğlunu':)öyle tatlıydıki ,bütün oda sanki şeker gibi kokmaya başladı içime çekiyorum ....Bu kadar güzel mi gelir insana yavrusu,bu kadarmı tatlı?Dakikalarca öpüp kokladım.Gözümden bu sefer mutluluk yaşları süzüldü.Koynumdan alıp babasının kucağına verdi hemşire benide bebeğimi emzirmek için hazırladı.O kadar acıkmışki ,sanki emmeyi hep biliyomuş gibi yapıştı göğsüme ...Öyle güzel ,öylesine tarifsiz bir duygu ki,bebeğimiz sağlıklı,yanımızda ,.....daha mutlu olduğum bir an yoktu.Doyana kadar emdi oğluşum öyle küçüktü ki.Hemen yanımdaki cam yatağa koydular eşim ellerimden tutuyor..Yavrumun yüzüne baktıkça tüm acılarımı bir anda unutuyordum . ertesi gün evimize geldik annem,kayınvalidem hiç yanlız bırakmadı bizi.Canım kardeşim 40 gün kaldı bizimle.Şimdi dünya tatlısı oğlumun güzel yüzüne bakıp yazıyorum bunları,her kelimede tekrar yaşıyorum gözlerim doluyor...Allah her isteyene bu duyguyu,bu mucizeyi yaşatır inşallah.Dünyanın en güzel duygusu anne baba olmakmış.İnsan yaşamadan bilmiyor.
Ve canım eşim,biriciğim.Bir insanın bu kadar özverili olabileceğini tahmin edemezdim.O kadar iyisinki .Sana ne kadar teşekkür etsem azdır.Beni bir gün olsun üzmedin.Hamileliğimden öncede,hamileliğim boyuncada hep destek oldun,yemekte yaptın temizlikte yaptın,yorulmamam ,üzülmemem için elinden gelen gayreti sarfettin.Kocam olduğun için,arkadaşım olduğun için,sevgilim olduğun için ,'yakışıklı oğlumun yakışıklı babası 'olduğun için ,mükkemmel bir baba olduğun için , sanırım dünyanın en şanslı kadınıyım.Seni son nefesime kadar sevicem...İyiki varsın,iyiki hayatı seninle paylaşıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder